z nad morza....
Krokowa – gmina
W żadnej innej gminie na terenie powiatu puckiego nie splotły się tak silnie jak w Krokowej ka-szubsko-polsko-niemieckie losy. Na siedem wieków z Krokową związał się ród von Krockowów. W historii gminy olbrzymią rolę odegrały także osiadłe w Żarnowcu zakony cysterek i benedyktynek. Półtora kilometra od klasztoru rozciąga się malownicze Jezioro Żarnowieckie, a na jego wschodnim brzegu odnaleźć można ślady po dawnym grodzisku – Zamkowej Górze. Jeśli dodać do tego wyjątkowe walory krajobrazowe i 18-kilometrowy pas wybrzeża, to doprawdy trudno wyobrazić sobie atrakcyjniejsze miejsce na letni czy jesienny wypoczynek.
Natura obdarzyła tę leżącą na zachodnim krańcu powiatu gminę niezwykle hojnie. Na Mierzei Kaszubskiej, będącej pasem pagórkowatych wydm porośniętym charakterystycznym lasem sosnowym, a gdzieniegdzie także mieszanym, znajdują się popularne kąpieliska w Białogórze, Dębkach i Karwieńskich Błotach, które każdego sezonu przyciągają rzesze wczasowiczów. Od centralnie położnych wsi gminy Krokowa, leżących na Kępie Żarnowieckiej, oddzielają je torfowe łąki, stanowiące siedlisko dla wielu rzadkich roślin bagiennych i pozostające schronieniem m.in. dla kosaćca syberyjskiego i storczyka plamistego. Te najcenniejsze obszary Krokowej objęte są ochroną Nadmorskiego Parku Krajobrazowego w postaci rezerwatów, które zajmują powierzchnię ok. 900 ha.
Dawne wsie klasztorne i rycerskie z czasem stały się dużymi folwarkami i posiadłościami ziemskimi. Śladem po byłych majątkach są zabudowania dworskie i liczne urokliwe pałace znajdujące się na terenie całej gminy. Nie wszystkie zachowały swój pierwotny urok. Wiele dworów uległo znacznej dewastacji, inne zaadaptowano na szkoły lub gospodarstwa rolne. Gdy
CHARBROWO, leżące 8 km na południe od Łeby, to stara kaszubska wieś należąca od 1286 roku do biskupów włocławskich. Później znajdowała się we władaniu rodu Wejherów. Od połowy XVII wieku do roku 1945 wieś należała do Somnitzów. Rodzina ta pełniła wiele zaszczytnych funkcji i należała do najznamienitszych na ziemi lęborskiej. W latach 30. XX wieku,
PORAJ leży 3 km na zachód od Wicka, przy trasie do Słupska. W zasadzie nie jest to wieś, lecz majątek ziemski – samotnie stojący wśród parku pałac, otoczony ze wszystkich stron polami i nadłebskimi łąkami. Folwark ten powstał w XIX wieku, po uregulowaniu wspomnianej doliny Łeby. Istniejący dziś obiekt wybudowano w 1897 roku. Po wojnie przez jakiś czas pałac należał do służb więziennych, później mieścił się tu Instytut Badawczy, a obecnie działa hotel z czynną przez cały rok resturacyjką.
WICKO, położone przy skrzyżowaniu dróg Łeba-Lębork i Puck-Słupsk to coraz większa wieś gminna. Rozwój Wicka nastąpił na przełomie XIX i XX stulecia. Najstarsze informa-j cje o wsi pochodzą dopiero z roku 1402. Majątek ten należał • do biskupów włocławskich, z których jeden przekazał go swo-m krewnym, rodzinie Górków. Mimo iż z czasem Górkowie ulegli zniemczeniu, to po zwycięstwie reformacji nadal zostali przy katolicyzmie. W XVII wieku Wicko przeszło w ręce Wejherów. Zabytkowy XIX-wieczny dwór po wojnie został rozbudowany i mieści dziś szkołę. W centrum Wicka ustawiono znaleziony kilka lat temu na skraju wsi krzyżacki kamień graniczny z wyrytym krzyżem.
MASZEWKO to duża wieś położona przy trasie z Pucka do Wicka i Słupska. Wywodziła się stąd rodzina von Ropków, która Maszewkiem władała przez kilkaset lat. Niestety, w latach 60. zniszczeniu uległ tutejszy pałac i jedyną pozostałością zespołu pałacowego są zabudowania gospodarcze i zaniedbany park. Ze względu na pałac oraz jedyny zachowany na ziemi lęborskiej wiatrak „Holender” warto odwiedzić ZDRZEWNO, małą wieś położoną 3 km na południe od Maszewka. Lokowana na prawie polskim kaszubska wieś wzmiankowana była po raz pierwszy w roku 1398. Do początku XIX stulecia tutejszy majątek po części należał do Goddentowów, a po części do Wejherów z Gęsi. W roku 1805 Zdrzewno zakupili Zimdarsowie, którzy wybudowali tu dwupiętrowy pałac. Był on dwukrotnie remontowany, a około roku 1900 dobudowano do niego boczne skrzydło wchodzące w park. Do dziś w parku, po zachodniej stronie pałacu znajduje się wiele interesujących roślin. Stojący na uboczu wiatrak wybudowano w roku 1765. Niegdyś w wielu okolicznych majątkach znajdowały się wiatraki, jednak socjalistyczna gospodarka nie potrzebowała takich urządzeń.