ULINIA jest również miejscem wartym odwiedzenia. Leży ona 3 km na wschód od Sarbska. Poza kilkoma starymi budynkami z początku XX stulecia jedynym zabytkiem jest gruntownie przebudowany pałac, pełniący od lat rolę ośrodka kolonijnego. Ulinia jest chętnie odwiedzana przez łebian, którzy wolą odległą o niecałe 2 km od wsi pustą plażę od swoich zatłoczonych „piasków”. Okolica jest urokliwa, a na wschód od Ulini rozciągają się niewysokie, częściowo zalesione wydmy. Przed wojną ze względu na ich szaroburą barwę nazywano je „Worami pełnymi wełny”. Wydmy te rozciągają się na przestrzeni kilkaunastu kilometrów i sięgają aż do Sasina i latarni Stilo (opis w rozdziale „Powiat wejherowski”). Ciekawostką może być fakt, iż w średniowieczu nad morzem na wysokości Ulini istniała nieduża wieś Glewice, którą całkowicie zniszczył huraganowy sztorm w styczniu 1396 roku. Pamiątką po sztormie w roku 1984 jest wrak niemieckiego statku leżący nieopodal brzegu na wysokości Ulini (dojść można z płatnego parkingu, wzdłuż oznaczeń czerwonego szlaku).
Na południe od Ulini, przy trasie z Pucka do Słupska leży jeszcze kilka w miarę interesujących miejscowości, więc warto do Łeby wracać nieco „naokoło”. Do pierwszej z nich – Maszewka – z Ulini prowadzi szosa przez ROSZCZYCE. Wzmiankowana w roku 1348 osada przez długi czas należała do Bartschów i Krokowskich. Uwagę zwraca ładny filialny kościółek ufundowany przez Krokowskich w roku 1659. Wewnątrz, prócz barokowego wyposażenia, zachowało się także epitafium dobrodzieja. Na przykościelnym placu przetrwało kilka starych grobów, w tym szlachecki pochówek z interesującym płotkiem.